بنام حضرت عشق

در آغازین روزهای بهارکه برترین درختان خزان دیده لباسی الوان از شکوفه ها می پوشاند و در انتهای حضور احساسم حس کردم جنبشی لطیف را که از وجود کسی حیات می گرفت . چه زیبا گفته اند و می گویند: ( از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر ) اری درکی اشنا از درک یک حس دیگر که می توانست چون من بخواهد . زندگی دیگر به صفحه مات و بیرنگ زندگی همه روزه ام کشیده می شد خبر از وابستگی دلی می داد در زنجیرهای عشق از ابتدایی ترین نقطه شروع حیات نگاهی که با عشق امیخته شده بود پس گرفت و هستی را رنگ دیگر زد .

و چه دلهایی که در بند نگاه اول به اسارت کشیده می شوند و لیلی و مجنون چه زیباست . حرفهایی که نمی توان به زبان راند و چه زیباتر نگاهی که تعبیرش به یک لفظ زیباست لفظی که از ابتدا خلقت در هوری نفوذ می یافت و حس زندگی را زیباتر می کرد .

در حضورم حس کن حضور جنبشی لطیف را که مملو حضور توست و تویی علت وجود آن ... 

یک شب از دست کسی
باده ای خواهم خورد
که مرا با خود، تا آن سوی اسرار جهان خواهد برد!
با من از «هست» به «بود»
با من از نور به تاریکی،
از شعله به دود
با من از آوا تا خاموشی،
دورتر، شاید تا عمق فراموشی
راه خواهد پیمود.
کی از آن سرمستی خواهم رست؟
کی به همراهان خواهم پیوست؟
من، امیدی را در خود
بارور ساخته ام
تاروپودش را، با عشق تو پرداخته ام.
مثل تابیدن مهری در دل
مثل جوشیدن شعری از جان
مثل بالیدن عطری در گل
جریان خواهم یافت.
مست از شوق تو
از عمق فراموشی،
راه خواهم افتاد
باز از ریشه به برگ
باز از «بود» به «هست»
باز از خاموشی تا فریاد!
سفر تن را تا خاک تماشا کردی
سفر جان را از خاک به افلاک ببین!
گر مرا می جویی
سبزه ها را دریاب!
با درختان بنشین!
کی؟کجا؟آه، نمی دانم
ای کدامین ساقی!
ای کدامین شب!
منتظر می مانم.

فریدون مشیری